Pnące królowe

Szczególną zaletą róż  jest zwykle długi okres kwitnienia i jego powtarzanie. Róże pnące, a prawidłowo róże czepne, są pnączami prymitywnymi, gdyż nie mają wyspecjalizowanych organów czepnych trwale mocujących je do podpór, lecz wspinają się, czepiając kolcami. Jednak dzikim gatunkom np.róży wielokwiatowej w środowisku naturalnym pozwala to na osiąganie wysokości nawet 15m.

TYPY WZROSTU. Wśród róż pnących można wyróżnić dwa typy wzrostu: pnące sztywne oraz pnące wiotkie. Róże pnące sztywne tworzą liczne, cienkie, elastyczne, słabo rozgałęziające się, nawet kilkumetrowej długości pędy. Rosną bardzo silnie, osiągając przeważnie 3-4m. Kwiaty są drobne, obfite, w bardzo dużych kwiatostanach. Natomiast róże pnące wiotkie mają zazwyczaj pędy mniej liczne, silnie  rozgałęzione, grubsze, krótsze, oraz charakteryzują się zwykle słabszym wzrostem (1.5-4 w wysokości). Kwiaty tej grupy są przeważnie  duże, często szlachetnego kształtu i pełne, osadzone pojedyńczo lub do kilkunastu w kwiatostanach.

ZASTOSOWANIE. Róże pnące w ogrodzie stosowane są zwykle jako akcent i główna część kompozycji. Siła wzrostu róż pnących ma decydujący wpływ na możliwości ich zastosowania. Pędy róż typu rambler łatwiej wyginać i dopasować do kształtu skomplikowanych, a również dużych i naturalnych podpór. Róże typu climer-w większości nadają się do rozpinania na mniejszych konstrukcjach i kratkach.

STANOWISKO. Róże pnące powinny znajdować się w miejscu zacisznym. Krzewy sadzi się w odpowiedniej odległści od ściany budynku (30-50cm)

PODPORY. Powinny być one stabilne i trwałe. Przeważnie są to drewniane lub metalowe bramki, pergole, trejaże, stojaki i słupy. Róże na podporach wymagają podwiązywania. Wiązanie powinno być dość luźne, ale stabilne, za pomocą materiałów nie raniących pędów, łatwoschnących i wystarczająco mocnych.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Przeprowadzki

Liściaste

Drzewa czy krzewy liściaste, w zależności od wieku i gatunku przed przesadzeniem powinny mieć przycięte conajmniej o połowe wszystkie gałęzie, w celu zrekąpensowania późniejszej utraty korzeni. Chodzi o to, że roślina wiosną nie bedzie miała tyle korzeni co miała przed przesadzeniem i nie przycięcie jej spowoduje, że mała ilość  korzeni nie będzie w stanie dostarczyć liściom odpowiedniej ilości wody i cała roślinka niestety uschnie. Wokół drzewa w odpowiednim promieniu (im większy tym lepiej) , w zależności od wieku i gatunku, należy wykopać rowek. Służy on do tego, abyśmy mogli podcinać korzenie roślin dookoła pnia. Pamiętajcie żeby korzenie ciąć ostrym szpadlem ukośnie, a grubsze korzenie należy skrócić toporkiem. Na końcu musimy skrócić korzenie rosnące pionowo (palowe położone najniżej) a jest to najtrudniejsza czynność. Wyciągamy drzewo z dołu na wcześniej rozłożoną folię i przenosimy na nowe miejsce.

Zawsze zielone

Proces przesadzania jest nieco bardziej skomplikowany w przypadku drzew lub krzewów iglastych i liściastych zawsze zielonych. Przesadzamy je stopniowo. W roku poprzedzającym przesadzanie, przycinamy bryłę korzeniową, podobnie jak w przypadku drzew i krzewów liściastych, jednak rośliny nie ruszamy, zostawiając ja w tym samym miejscu w którym rośnie. Chodzi oto żeby wytworzyła się duża ilość korzeni przybyszowych. Dla przyspieszenia tego procesu wokół drzewa należy wypełnić dobrą ziemią i torfową, która dobrze utrzymuje wilgoć. Drzewo po przycięciu korzeni należy zabezpieczyć specyjalnymi odciągami, aby się niewywróciło. Dopiero po roku od tego zabiegu możemy roślinkę przesadzic na nowe miejsce. Pamiętajcie aby nie obsypywać z niej ziemi im więcej jej będzie tym lepiej.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Jesienne odpadki

Październik to czas wytężonej pracy w ogrodzie. Zbieramy ostatnie warzywa i owoce, które już kończą dojrzewać; większość bylin przekwitła. Powoli zabieramy się za porządkowanie rabat i grządek. Grabimy też opadłe w drzew liście. Jednak często się zdarza, że wszystkie liście i pędy roślin ładujemy do worków foliowych i wyrzucamy do śmietnika. Warto zdać sobie sprawę, iż takie resztki roślinne to wyjątkowy skarb dla ogrodu. Wystarczy postawić w ustronnym miejscu skrzynię kompostową i wrzucać do niej to, co sprzątniemy z rabat, najlepiej po wcześniejszym rozdrobnieniu. Proces rozkładania takich resztek trwa kilka miesięcy. Po tym czasie z bezużytecznych liści, pędów i suchych badyli powstaje wspaniały, naturalny nawóz. Zawiera on bardzo dużo łatwo dostępnych dla roślin pierwiastków, zarówno mikroskładników, jak i makroskładników. Jest nie tylko bogaty w azot, potas czy fosfor, ale także w inne pierwiastki, które rośliny pobierają w mniejszych ilościach. Do skrzyni kompostowej możemy dać wszystkie odpadki z ogrodu, pamiętając jednak, aby nie wyrzucać chwastów z nasionami w przeciwnym przypadku wraz z kompostem rozsiejemy po ogrodzie uciążliwe zielsko. Nasiona chwastów mają niesamowitą zdolność przeżycia, mogą wykiełkować nawet po wielu latach. Watro wiedzieć , że nie wszystkie resztki wrzucone do kompostu rozkładają się w jednakowym czasie. Na przykład liście z drzew kompostują się bardzo długo. (nawet trzy lata), bowiem zawierają dużo węgla, a mało azotu, który jest pożywką dla rozkładających je mikroorganizmów. Dlatego wrzucając do skrzyni opadłe liście przysypujcie je nawozem azotowym. Wtedy szybciej zamieniają się w próchnicę. Dłuższego kompostowania wymagają także grube badyle takich roślin jak słonecznik, nawłoć, smotrawa, parzydło. Rozdrabniając je w specjalnym młynku, można znacznie przyspieszyć ich rozkład. Na koniec wspomnę że żaden nawóz mineralny (sztuczny) nie zawiera tylu składników pokarmowych co nawóz naturalny – kompostujmy więc resztki, a nie wyrzucajmy ich do śmietnika.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Choroby i szkodniki śliwy

Szarka

Najgroźniejszą chorobą śliwy jest szarka, powodowana przez wirus. Jest to niestety choroba nieuleczalna, więc należy jej bezwzględnie zapobiegać. Pierwsze objawy to pojawiające się ma młodych liściach, żółtawe, pierścieniowe plamy o różnej wielkości. Z czasem plamy pokrywają całą blaszkę liściową. Objawy mogą być widoczne także na powierzchni owocu w postaci fioletowo jasnych przebarwień. Miąższ w miejscu plam zapada się, a pokrywająca go skórka marszczy się. Tkanka pod pofałdowaną  skórką przybiera barwę czerwono-brunatną i jest zmieniona aż do pestki. Wirus przenosi się z chorych drzew na zdrowe poprzez mszyce, a także na resztkach soku pozostającego na narzędziach. Ostra narzędzi należy odkażać np. preparatami do higieny sanitarnej, a mszyce zwalczać. Gdy jednak stwierdzimy objawy drzewo powinno być natychmiast wycięte i spalone.

Choroby grzybowe

Oprócz szarki śliw, deformacja owoców powodowana jest także przez grzyby. Porażone owoce są jaśniejsze, wyrośnięte, silnie wydłużone i spłaszczone. Wewnątrz chorych śliwek nie ma pestek, a ich miąższ jest skórzasty i pozbawiony smaku. Zwalczanie chemiczne polega na opryskiwaniu drzew jesienią i wczesną wiosną preparatem Syllit 65WP. W sezonie wegetacyjnym na liściach śliw pojawia się drobna plamistość liści drzew pestkowych. Pierwsze objawy tej choroby występują na przełomie maja i czerwca, później ciemniejących, plam na liściach. Porażone liście przedwcześnie opadają, co zwiększa wrażliwość śliw na mróz oraz może zakłócić ich przyszłoroczne owocowanie. Grzyb zimuje w opadłych liściach, dlatego też jednym ze sposobów zapobiegania chorobie jest grabienie i niszczenie liści leżących pod drzewami

Owocówka śliwkóweczka

Jednym z najgroźniejszych szkodników żerujących w owocach śliw jest owocówka śliwkóweczka. Gąsienice drążą chodnik w owocach, które szybko stają się fioletowe i opadają. Starsza gąsienice wyżerają miąższ przy pestce. Zabieg chemiczny wykonujemy, gdy jaja są w fazie tzw. Czarnej główki. Ten moment wbrew pozorom można łatwo określić. Wystarczy za pomocą lupy obejrzeć jaja widoczna jest czarna kropeczka, to wówczas należy wykonać zabieg chemiczny preparatem Mospilan 20 SP lub Calypso 480 SC.

Owocnica żółtoroga

Kolejnym groźnym szkodnikiem śliwy jest owocnica żółtoroga. Larwy tej błonkówki wgryzają się do zawiązków owoców i drążą korytarze pod skórką, potem przedostają się do komory nasiennej i wyjadają jej wnętrze. Wnętrze uszkodzonych owoców wypełnione jest odchodami larw o nieprzyjemnym zapachu. Objawem uszkodzeń owoców widocznym na zewnątrz są wężowatego kształtu blizny na skórce. Chemiczne zwalczanie owocnicy żółtorogiem przeprowadza się w momencie, gdy opadnie połowa płatków kwiatowych, stosując wspomniane wcześniej preparaty.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Jesienna rabata: piętra roślin

Tło stanowią różne gatunki i odmiany wysokich traw – mis kantów. Ich delikatne liście dodają lekkości rabacie. A jesienne brązowe i złociste liście – wybarwienie oraz atrakcyjne puszyste kwiatostany są ozdobne aż do wiosny.

Środkowe piętro tworzą rośliny średniego wzrostu. Sadzono je grupami tworzącymi barwne plamy. Wśród nich znalazły się: Rudbekia błyskotliwa, długo kwitnąca bylina  dużych żółtych kwiatostanach z ciemnym środkiem. Umieszczoną ją w centralnej części, aby jej intensywna barwa stanowiła wyrazistą plamę przyciągającą wzrok. Różowym akcentem są kwiaty rozchodnika okazałego. Gatunek ten ma owalne mięsiste liście, kępiasty wzniesiony pokrój i duże baldachowate kwiatostany. Jest bardzo wytrzymały i stanowi ozdobę na wet zimą.

Soczysto zielone kępy to turzyca muskegońska. Trawa ta ma bardzo oryginalny pokrój i liście przypominające plamę.

Perowskit łobodo listna jest jasnym elementem na rabacie. Zawdzięcza to szarym pędom i liściom. Jej delikatne, fioletowe kwiatostany pojawiają się już w połowie lata. Swoim wyglądem przypomina nieco lawendę, a aromatycznym zapachem szałwię.

Na rabacie nie mogło też zabraknąć też typowo jesiennych kwiatów – astrów. Wybrano niskie astry krzaczaste, w kolorze fioletowym i różowym. Posadzono je w dużych grupach tak, aby stanowiły kwitnące łany na całej szerokości rabaty.

Miejscami zakwitają też: słonecznik szorstki, wysoka długo kwitnąca bylina, o żółtych koszyczkach i szorstkich  lancetowatych liściach.

Jeżówka purpurowa, która zdobi rabatę okazałymi purpurowymi  kwiatami, umieszczonymi pojedynczo na szczycie wyprostowanych pędów. Kwiaty te mają kolczasty pomarańczowy środek, który dekoracyjny jest jeszcze długo po kwitnieniu. Roślina przyciąga motyle, co niewątpliwie jest zaletą.

Przód rabaty to najniższe piętro kompozycji. Posadzono tu niewysokie gatunki traw: błękitną kosodrzewinę siną, brązową turzycę włosistą i zieloną turzycę ptasie łapki. Trawy te idealnie harmonizują z bylinami, są ozdobne przez cały rok i tworzą ładne wykończenie kompozycji.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.